وبلاگ
نتایج پویش پاکسازی سیاهکل
صبح زودِ یک روز پاییزی؛ جنگل‌های سیاهکل زیر لایه‌ای نازک از مه آرام گرفته بودن و برگ‌های خیس زیر پا صدا می‌دادند. خورشید کامل از پشت درختان بیرون آمده بود و گروه‌ها، که با دعوت و برنامه‌ریزی مؤسسه بخشش جاوید مهر گرد هم آمده بودند، در ابتدای جاده‌ی دیلمان جمع شدند؛ اعضای باشگاه کوه‌نوردی مرداویج، باشگاه دوچرخه‌سواران سیاهکل و باشگاه کوه‌نوردی لاهیجان، همراه با داوطلبان هلال‌احمر، نیروهای انتظامی و گروهی از دوستداران طبیعت… همه کنار هم، با یک هدف: جنگل را نفس‌بکشد.
در میان همهمه‌ی آرام صبحگاهی، دکتر قسمتی‌زاده رو به جمع ایستادند. صدایش در سکوت جنگل پخش شد و از مأموریت مؤسسه بخشش جاوید مهر گفت؛ از اینکه طبیعت تنها با مشارکت مردم زنده می‌ماند. پس از او، آقای حسین‌زاده مسئول پویش پیش آمدند و با اشاره به زباله‌هایی که هر روز در دل جنگل‌ها رها می‌شود، خواستند تا هر کدام از حاضران سفیر یک رفتار درست باشند. نماینده اداره محیط‌زیست نیز با لحنی جدی از آسیبی گفت که پلاستیک‌ها و پسماندهای رهاشده به جان گیاهان و حیوانات می‌اندازند؛ موضوعی که حضور نیروهای انتظامی و پشتیبانی شهرداری سیاهکل را در این برنامه ضروری‌تر می‌کرد.
پس از سخنرانی‌ها، برنامه وارد بخش عملی شد. آقای حسین‌زاده گروه‌ها را در دسته‌های پنج‌نفره سامان داد؛ دسته‌هایی که اعضایشان از باشگاه‌ها، داوطلبان هلال‌احمر و طبیعت‌دوستان شکل گرفته بود. هر گروه با شادی و انگیزه به سمت ایستگاه‌های تعیین‌شده راه افتاد. مه کم‌کم کنار می‌رفت و فضای سبز و عمیق جنگل نمایان‌تر می‌شد؛ اما در کنار این زیبایی، زباله‌هایی بود که چشم را آزار می‌داد: بطری‌های رهاشده، ظروف یک‌بارمصرف، ته‌سیگارها، پوشال‌ها و حتی پارچه‌ها… شبیه زخم‌هایی کوچک اما پی‌درپی بر پیکر جنگل.
کار پاکسازی در ۱۲ ایستگاه شروع شد. صدای گفت‌وگوها، خنده‌های گاه‌به‌گاه، و خش‌خش برگ‌هایی که زیر قدم داوطلبان جابه‌جا می‌شد، فضایی پرانرژی ساخته بود. چهار ساعت گذشت؛ دستان خسته بود اما نگاه‌ها امیدوار. کیسه‌ها یکی پس از دیگری پر می‌شد و کنار هم جمع می‌گردید. با وجود این تلاش چشمگیر، هنوز هم معلوم بود که حجم آلودگی بسیار بیشتر از چیزی است که تصور می‌شد. جنگل، فریادی خاموش برای توجه و همراهی مداوم داشت.
وقتی همه کارها تمام شد، گروه‌ها در محل تعیین‌شده دوباره دور هم جمع شدند. هوای عصرگاهی دلپذیر بود و پذیرایی ساده‌ای که توسط یکی از دوستداران نیکوکار طبیعت فراهم شده بود، خستگی را از تن همه برد. اما مهم‌تر از همه، احساسی بود که بین داوطلبان مشترک بود: اینکه هر قدم کوچک، هر کیسه زباله جمع‌آوری شده، بخشی از آینده‌ی پاک‌تر این جنگل‌ها را می‌سازد.
پویش ۲۳ آبان تنها یک عملیات پاکسازی نبود، یک یادآوری بود؛ یادآوری این حقیقت که طبیعت، با تمام عظمتش، بدون همراهی ما دوام نمی‌آورد. مؤسسه بخشش جاوید مهر همچنان بر این باور است که «لذت بردن از طبیعت بدون تخریب آن» نه یک شعار، بلکه مسئولیتی جمعی است؛ و از همه‌ی دوستداران زمین دعوت می‌کند که در این مسیر هم‌قدم شوند، تا جنگل‌های سیاهکل همچنان سبز بمانند و نفس بکشند.
